Deze week staat Ellen op de cover van KRO Magazine en heeft ze een openhartig interview. Hieronder een deel van het interview.

Ellen ten Damme: 'Voor mijn gevoel moet alles nog helemaal beginnen'

‘Ik heb eigenlijk nooit iets anders gedaan. Ik zit ook weleens te denken: moet ik niet tóch nog eens boerin worden, of iets leuk met dieren? Maar als ik goed nadenk zou ik niet weten welk ander beroep beter bij me zou passen. Ik maak muziek en treed op, dát is het.’

‘Ik heb mij als kind al voorgenomen: ik ga mijn eigen weg. Ik probeer niet te veel naar andere mensen te luisteren maar eigenlijk doe ik dat toch. Ik wil wel degelijk rekening houden met alles om me heen. Daarbinnen probeer ik onafhankelijk te zijn. Ik heb ook niet het gevoel dat ik ergens bij wil horen. Ik neem nooit iets klakkeloos aan. Als ik de krant lees geloof ik er de helft niet van. Ik wil het eerst zelf zien.’

‘Ik vind Nina Hagen heel eigenzinnig, en eigenlijk een heel leuke vrouw. Ik heb ontzettend vaak met haar in Duitsland in de kleedkamer gezeten en tournees gedaan. Ze is totaal onberekenbaar. Zo ben ik niet, dacht ik. Soms kan ze het ineens niet, dat soort dingen.’

‘Ik kan mezelf nog niet zo goed plaatsen. Zoiets kun je eigenlijk pas over 20 jaar zeggen. Voor mijn gevoel moet alles nog helemaal beginnen.’ Haar theatertournee Von Kopf bis Fuss bevat naast Engelstalige nummers veel Marlene Dietrich-, Kurt Weil- en Bertolt Brecht-liedjes/teksten. ‘Ik vind dat echt heel mooie, intelligent gemaakte muziek. Tekst en muziek komen daarbinnen zo goed samen. Duits is ook een mooie taal om te zingen. Het lijkt wel of de Duitsers meer woorden hebben, om de dingen preciezer uit te drukken. Engels past weer beter bij popmuziek. Ik denk zelf uiteindelijk te eindigen in het Nederlands. Nu vind ik het nog leuk om rock- en popdingen te doen. Het moet vooral lekker klinken, het moet energie hebben. Ik zing ook eigen nummers van mijn nog te verschijnen cd, Impossible World, die in april uitkomt.’

Chemo
‘In eerste instantie schrik je je de pleuris en denkt: wat gaat er nu allemaal gebeuren? Dan komt er een behandelplan en intussen werkte ik gewoon door, dus ik heb er echt totaal geen last van gehad. Ik onderging ook chemo, alles wat mogelijk was heb ik wel gedaan. Op dit moment sta ik nog steeds onder controle. Een keer per jaar moeten er foto’s gemaakt worden. Het drukt je even heel duidelijk met de neus op het feit dat iedereen sterfelijk is. Je gaat toch nadenken: ben ik wel goed bezig? Doe ik wel leuke dingen? Wat maak ik eigenlijk van mijn leven? En ik kwam tot de conclusie: volgens mij wél. Ik heb aan het hele gebeuren echt een positieve draai gegeven.’

‘Er zit veel muziek in de documentaire. De NPS zendt hem uit en vanaf eind april komt hij ook in de bioscoop. Ik zou niet weten wie er naar zo’n film wil gaan, ook al wordt het een mooie film. Ik hoop dat de mensen er wat aan hebben.’
‘Berlijn is mijn zweite Heimat, ik ben er het afgelopen jaar vaak een paar keer per week naartoe gevlogen. Mijn vriend heet ook Berlijn van z’n achternaam en zelf wil ik er wel eens een tijdje voor de lol gaan wonen, maar daar is het nog niet van gekomen. Misschien moet ik het inplannen, want anders gebeurt het niet meer. Momenteel heb ik in Berlijn een vaste rol in een serie en er is mogelijk sprake van een speelfilm. Ik moet nog kijken of het allemaal wel kan qua tijd.’

‘Als je ouder wordt, kijk je tóch dieper naar de kern van de zaak. Alle andere dingen, de poespas, het gedoe en de uiterlijkheden worden minder belangrijk. Zo moet het ook. Ik denk niet meer constant: moet ik niet in Rome wonen? Moet ik niet naar New York? Kan ik wel zingen?’
Gerard Klaasen